فاطمهء زهرا عليها السلام ، و نه همسرانش و نه حتّى عايشه دختر ابوبكر ، بلكه تا آن لحظه هيچ فردى حتّى عايشه نيز چنين حديثى را از ابوبكر نشنيده بود . . . با آن كه آنان به اين موضوع و اين حديث بيشتر از هر كسى نياز داشتند ، و ابوبكر هيچ احتياجى به دانستن آن حكم نداشت . فخر رازى در اين مورد مىگويد : به راستى كسانى كه به دانستن اين حكم نياز داشتند تنها على ، فاطمه عليهما السلام و عبّاس بودند . اينان از زاهدان ، عالمان و دينداران بزرگ بودند . ولى به طور حتم ابوبكر هيچ نيازى به شناخت اين حكم نداشت ؛ زيرا ابوبكر در زمرهء كسانى نبوده است كه حتّى احتمال ارث بردن وى از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله وجود داشته باشد ، و اين مطلب هرگز بر دل او خطور نمىكرد . پس چگونه مىتوان شايسته دانست كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله اين حكم را به كسى كه هيچ نيازى به آن نداشته است رسانده ، و به كسانى كه كاملًا به آن نياز داشته‌اند نرسانده باشد « 1 » . به اين ترتيب ، هنگامى كه در اصل صدور اين خبر شك و ترديد وجود دارد ، چگونه مىتوان به آن چه در قرن‌هاى بعدى نقل شده و

--> ( 1 ) التفسير الكبير : 5 / 218 .